Vier projecten, met hun verhalen erbij.

Een collega vroeg mij of ik van haar eigen kinderkleertjes een tas wilde maken. De kledingstukken waren te bijzonder om weg te doen, maar er was niet genoeg stof beschikbaar om daar een complete tas van te maken.

Samen gingen we op zoek naar een oplossing. We kozen ervoor om de dierbare stoffen te combineren met een zachte ribstof, waardoor de kinderkleertjes alle aandacht kregen die ze verdienen.

De verschillende applicaties, borduursels en stofjes vertellen ieder hun eigen verhaal. Stukjes uit haar kindertijd, verwerkt in een tas die niet in een kast verdwijnt, maar juist gebruikt kan worden in het dagelijks leven.

Zo kregen herinneringen die jarenlang waren bewaard een nieuwe plek en een nieuw doel.

In december 2025 overleed mijn oma. Ik ben enorm dankbaar dat ik kleding van haar heb gekregen. Ik wist al dat ik daar graag iets van wilde maken en daarom betekent het veel voor mij dat ik die kleding heb mogen ontvangen.

Als eerste maakte ik een tas. Die gebruik ik nog steeds bijna iedere dag. Het voelt fijn om iets van mijn oma bij me te hebben. Een stukje van haar te zien wanneer ik naar de tas kijk. Daarnaast krijg ik er veel complimenten over, wat het extra bijzonder maakt.

Daarna maakte ik een kussen. Dat gaf weer een heel andere beleving. Ik kan mijn hoofd erop leggen, het vasthouden of ermee op de bank zitten. De herinnering is hetzelfde, maar de ervaring is heel anders.

Wat dit project voor mij extra bijzonder maakte, was het maakproces zelf. Mijn hele atelier rook naar de kleding van mijn oma. Terwijl ik met de stoffen bezig was, dacht ik aan wie ze was en aan de herinneringen die we samen hebben gemaakt. Met haar in gedachten maakte ik producten die niet alleen mooi zijn, maar ook een blijvende herinnering vormen.

Dit project liet mij zien hoe waardevol het is om herinneringen niet alleen te bewaren, maar ze ook een plek te geven in het dagelijks leven.