Over Kim
Hoi, ik ben Kim.
Ik ben Kim Jansen en ik woon met mijn drie kinderen in het mooie Twente. Al van jongs af aan ben ik creatief bezig. Iets met mijn handen maken is het mooiste dat er is. Mijn moeder naaide vroeger al onze kleertjes — creativiteit zit zeker in de familie.
Ik maakte als kind al eens kennis met de naaimachine toen ik mijn vinger onder de naald deed en hij door mijn vinger heen ging. Deze onhandige ervaring heeft me er niet van weerhouden de hobby van het naaien zo ver te ontwikkelen dat ik er mijn beroep van wil maken.
Een lange tijd heb ik nagedacht in welke vorm dit er precies uit moest komen te zien. Toen ik een herinneringsdeken voorbij zag komen, viel alles op z'n plek. Dit is het! Het idee ontvouwde zich in mijn hoofd tot een groot plan.
Herinneringsproducten maken van kleding van mensen die zijn overleden. En dan juist niet alleen het maken van producten. Met mijn achtergrond als verzorgende IG en mijn levenservaring weet ik hoe waardevol het is om te praten met mensen over gebeurtenissen in je leven. Dus dit is een onderdeel van mijn traject — voor de mensen die iemand verloren zijn, én voor mezelf. Want ik vind het waardevol om te weten wie de persoon achter de kleding is. Om met deze energie de producten te kunnen maken.
Het is dus veel meer dan het maken van producten op zich. We voeren een gesprek, en als het vertrouwen er is hoor ik graag jouw verhaal.
Liefs, Kim
Mijn eigen ervaring
Ik ben enorm dankbaar voor alle kleding die ik heb mogen ontvangen waar ik, met haar in gedachten en haar geur om me heen, iets van kon maken. Ik maakte eerst een tas. Ik gebruik hem nu dagelijks en dat voelt heel fijn.
Daarna maakte ik een kussen en ik merkte dat dat weer een heel andere beleving geeft. Hier kan ik mijn hoofd op leggen, het vasthouden en ermee slapen.
Ik gun iedereen zo'n waardevolle herinnering. Dit draag jij voor de rest van je leven bij je.
Herinneringen aan opgroeien
Ik kan me zo goed herinneren dat ik de kast van mijn zoon moest uitruimen. Een klus die ik al te lang had uitgesteld. Ik voelde bij elk kledingstuk een herinnering: deze kreeg hij van oma en deze van omi. Dit boxpakje was zo fijn, want ik kon in één beweging over zijn ruggetje wrijven zonder de rand van een broekje te voelen.
Herinneringen zo klein en toch zo waardevol.
Ik zat te huilen bij mijn kast, omdat de tijd dat ik dit voelde geweest was en niet meer terugkomt. En uiteraard maak je in dit geval nieuwe herinneringen. En toch vind ik het mooi om de oude herinneringen die je in de kleding voelt, te bewaren en te verwerken in iets dat ook de kinderen zelf nog kunnen gebruiken.
In het atelier — waar de herinneringen vorm krijgen.
Waar ik in geloof
Ieder kledingstuk heeft een verhaal. Daarom neem ik graag de tijd om te luisteren naar wie de persoon achter de kleding was. De herinneringen, eigenschappen en kleine verhalen helpen mij om niet alleen een product te maken, maar een waardevolle herinnering.
Ik ben eerlijk over wat wel en niet mogelijk is. Ook laat ik geen ontwerp vooraf zien. Niet omdat ik geheimzinnig wil doen, maar omdat het creatieve proces ruimte nodig heeft om te ontstaan. Dat vraagt vertrouwen, en dat vertrouwen neem ik serieus.
Goed werk laat zich niet haasten. Ik neem de tijd voor het gesprek, het ontwerp en het maakproces. Wat je ontvangt is met aandacht gemaakt, zodat het niet alleen mooi is, maar ook echt betekenis heeft.